ภายใต้ท้องฟ้าสว่างที่ปกคลุมด้วยเมฆเพียงเบาบาง พื้นมีหญ้าสีเขียวเป็นผืนกว้างสุดลูกหูลุกตา

สายลมยังคงพัดเอื่อยๆ

"นี่เราอยู่ที่ไหนกัน...."

"ไม่สิ เรารู้จักที่นี้ดี" เราเคยมาที่นี่หลายครั้งแล้ว

แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป

เพราะเราไม่ได้มาแค่คนเดียว เธอคนนั้นยืนอยู่ข้างๆเราด้วย

ว่าแต่เธอเป็นใครกันล่ะ

"นี่! เธอเป็นใครกันน่ะ" เธอมาจากไหน เธอรู้จักที่นี่ได้ยังไง

หลายคำถามพรั่งพรูเข้ามาในหัว โดยไม่ได้มีคำตอบอันใดเล็ดลอดมาจากริมฝีปากของเธอ

ไม่รู้สิ เป็นแบบนี้ต่อไปน่าจะดีกว่า แค่เธออยู่ใกล้ๆก็ทำให้ใจสงบได้ถึงเพียงนี้ ต่อไปสถานที่แห่งนี้จะต้อนรับเธอเสมอ

และเราจะมาที่นี่ด้วยกัน ในทุกๆค่ำคืนต่อจากนี้ไป

edit @ 28 Oct 2007 16:05:51 by gLife

ไม่น่าเชื่อว่ามันจะเป็นอะไรที่พูดง่ายขนาดนี้...

คำพูดต่างๆนาๆที่เตรียมมาเป็นแสนคำ มันไม่ได้ใช้ทั้งสิ้น

ปล่อยมันไปตามอารมณ์ ตามเสียงคลื่นที่ซัดมากระทบชายหาด

ชั่วเวลานึงที่สิ้นเสียงคลื่นและเสียงลม

"เค้าชอบแก"

พูดออกไปแล้ว ด้วยเสียงที่ไร้ความมั่นใจ จึงต้องสูดหายใจรับลมทะเลแรงๆอีกเฮือก และพูดไปอีกรอบ

"ก็นั่นแหละ เค้าชอบแก"

....

เราพูดมันออกไปแล้วจริงด้วย จิตใจที่เต้นรัวเริ่มสงบ ความคิดในหัวเหลือแต่เพียงสีขาวโพลนที่ว่างเปล่า

ณ เวลานั้น บนเก้าอี้2ตัวนั้น ผมก็ได้พูดมันออกไปแล้ว

..

.

ขอบคุณทะเล และสายลม ที่คอยให้กำลังใจอยู่เสมอๆ

ขอบคุณดอกไม้ไฟ ที่สร้างบรรยากาศได้ดีที่เดียว(สวยมั่กๆ)

ขอบคุณเพื่อนๆที่คอยช่วยเหลือด้วยดี และทำให้ผมได้เริ่มต้นใหม่กับมัน

และ ขอบคุณ"แก"ที่ยอมรับฟังความรู้สึกของเค้า และทำให้เค้ารู้สึกว่าชีวิตที่อยู่มา20ปี มันมีคุณค่า

ต่อไปคงต้องเริ่มทำในสิ่งที่ต้่องทำจริงๆ เพื่อให้เราได้เรียนรู้กันมากยิ่งขึ้น

ป.ล.ก็นั่นแหละ เค้าชอบแกนะ

edit @ 23 Oct 2007 17:32:03 by gLife

วันนี้ขณะกินข้าวอยู่บนโต๊ะอาหารกับเพื่อนๆ อยู่ๆก็รู้สึกsadขึ้นมาซะอย่างนั้น เหมือนกับความสุขที่มีในขณะนั้น ค่อยๆหายไป หายไปไหนก็ไม่รู้ เค้าเรียกว่าโรคซึมเศร้ารึเปล่าเนี่ย 

นี่เราเป็นอะไรไปเนี่ย 

หาหมอหน่อยดีไหม?

เหนื่อยไปรึเปล่า่

บางทีก็สงสัยขึ้นมาว่า เรามีตัวตนอยู่จริงๆหรือเปล่า เราเป็นสิงมีชีวิตจริงรึเปล่า

ไม่มีใครให้คำตอบได้หรอก

ทีจริงมันก็ไม่สำคัญด้วย

.

.

ps: http://bugton.com กลับมาเข้าได้ตามปรกติแล้วนะครับ 

edit @ 11 Oct 2007 21:40:11 by gLife