เสี้ยววินาทีนั้น มันเกิดอะไรขึ้น
เพียงแค่พริบตาที่ผมเผลอมองสัญลักษ์AIG บนเสื้อที่ผมใส่อยู่
เงยหน้าขึ้นมองทีวี แล้วก็ต้องพบกับ

นรก......

เป็นนรกตัวดำๆ กับตีนยาวๆที่กระโดดถีบลูกบอลลอยผ่านหน้าวานเดอซาร์เข้าไปในนาทีสุดท้าย
..
ผมไม่เถียงว่ามันเป็นลูกยิงที่สวยมาก
แต่ทำม้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
...
พลันน้ำตาเริ่มไหล
เอ็มเอสเอ็นที่ออนอยู่ก็มีแต่เสียงเยาะเย้ยไม่ขาดสาย
..
นี่แหละความเสียใจ ความเสียใจมันเป็นอย่างนี้ จำซะใหม่...
ผมไม่เคยร้องไห้เพราะฟุตบอลเลย แต่ครั้งนี้มันทนไม่ไหวจริงๆ
..
ทุกคนทั้งสองทีเล่นดีมาก
มันสมควรจบด้วยการวัดดวงยิงจุดโทษ ไม่ใช่ความซวยอย่างนี้
ไม่ไหวแล้ว
..
หลังดูจบผมฉีกโปสเตอร์แมนยูทุกอันทิ้งไปจากห้องผม เสื้อแมนยูที่มีอยู่ใส่กล่องเตรียมบริจาค
.
ผมเงยหน้าขึ้นมองกระจก ทำไมตากูแดงงี้เนี่ย อกหักตอนมัธยมยังไม่เท่านี้เลย
ผมเกลียดทุกคน
เกลียดมัน
เกลียด เกลียด เกลียด เกลียด
รับไม่ได้จริงๆ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ทั้งหมดที่พูดมา ผมโม้ซะ50%นะครับ ^^